Byłem w tym tygodniu gościem na spotkaniu poświęconym promocji Polski. Spotkanie zorganizowane zostało przez Departament Azji i Pacyfiku Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Dobrze, że zostaliśmy na poczatku przez dyrektora departamentu uprzedzeni, że to spotkanie ludzi o bardzo zróżnicowanym profilu wiedzy i doświadczenia zawodowego, bo trudno byłoby się tam odnaleźć.

Przeraził mnie podczas tego spotkania przede wszystkim kierunek jaki obrano już od pierwszego wystąpienia. Otóż, zdecydowana większość dyskutantów, reprezentujących najróżniejsze środowiska, takie jak kultura, sztuka, nauka i inne, naszkicowała tak pesymistyczny obraz Polski na wschodzie (kraje Azji i Pacyfiku), że zacząłem się zastanawiać czy gdziekolwiek istniejemy. Ale nie o tym chciałem napisać.

Dziwi mnie bowiem, że takie spotkania nie są precyzyjniej przygotowane, że daje się temat, kilka ogólnych zagadnień, a później to już niech się dzieje wola nieba. A podobno to spotkanie miało byc zalążkiem powstającej strategii promocji. Zbyt duże słowo panowie posłowie, dyrektorzy departamentów i ambasadorowie. Zbyt duże. 40 osób uczestniczących w tym spotkaniu narysowało obraz przygnębienia i rozpaczy, zewsząd krytykując to co się działo i dzieje w zakresie promocji, a mało kto powiedział co i jak zmienić? A jeszcze na koniec jedna propozycja, aby dobierać precyzyjniej grupy dyskutantów, bo w przyszłości nadal na ogólnym spotkaniu o kierunkach strategii będziecie mieli pszczelarskie szczegóły.