Teraz dopiero żałuję, że nie miałem możliwości oglądnięcia całego programu Moniki Olejnik z udziałem Jacka Kurskiego, w programie "Kropka nad i" w dniu 24.10.2007 r. Skrót wywiadu, który opublikowano w Angorze, był dla mnie niezwykle pasjonującą i inspirującą do napisania tych kilku zdań lekturą. Otóż, czytając wypowiedzi Jacka Kurskiego, który opisywał Premiera jako: "najjaśniejszy punkt", "koń, który ciągnął kampanię do przodu", "znakomitą twarz kampanii", odnosiłem wrażenie, że to cudowne mieć taki jeden, niedościgniony wzór, dla którego i w ogień i odchłań można skoczyć. Chyba zazdroszczę Jackowi Kurskiemu. Ja jednak Panie Kurski mam inne ideały.

Teraz po wyborach słychać jęk zawodu, który niesie się wśród wszystkich, którzy z ramienia Prawa i Sprawiedliwości zasiadali na mniej lub bardziej interesujących posadach. To wina Platformy oczywiście i młodych, bo właśnie młodzi licznie poszli do wyborów. Zbunotowało się pokolenie internetu, i mp3. Dali wyraz tego, że nie chcą by w przyszłości ich dzieci bały się, że tatusia nie ma w domu, bo stoi tam gdzie ZOMO stało.