Jaka jest kondycja polskiego public relations?

Uczestniczyłem ostatnio w kilku dyskusjach na tak zadany temat. Mimo, że mamy już koniec 2007 roku i swobodny dostęp poprzez Internet do wielu źródeł wiedzy na całym świecie, to wciąż dochodzę do smutnego wniosku:  nie korzystamy z tych możliwości. Wielu naszym  rodakom trudno np. uwierzyć, że PR to nie jest jedynie marketingowe narzędzie promocji lecz wszechstronne działanie na rzecz  dostosowania polityki i decyzji zarządu przedsiębiorstwa do oczekiwań i zainteresowań opinii publicznej; w razie potrzeby także kształtowania tej opinii i utrzymywania sympatycznych relacji z wszystkimi ważnymi grupami społecznymi.

Stąd moja opinia, że żyjemy w Polsce jeszcze na etapie „ludowego PR” – rozumienia tej działalności i używania pojęcia w najprostszy sposób, czyli jako umiejętności promowania firmy czy polityka i utrzymywania dobrych relacji z dziennikarzami. Taki wniosek nasuwa się podczas lektury gazet czy słuchania w telewizyjnych programach wielu dziennikarzy i polityków. Dla nich PR jest synonimem promocji i propagandy. Słyszymy:  „Ten ma dobry PR,  a tamten uprawia czarny PR”, co ma oznaczać w tym slangu, że ktoś cieszy się pozytywnymi opiniami dziennikarzy o sobie, w przeciwieństwie do innej osoby, która ma kłopoty ze swoim negatywnym wizerunkiem, gdyż dziennikarzom podsunięto  materiały o jakimś wstydliwym epizodzie z jego życiorysu.

Trudno oczywiście dziwić się tym niedouczonym uczestnikom publicznych debat, jeśli w mediach nie ma miejsca na rzetelną dyskusję o roli i funkcjach public relations jak i nie znajdziemy wielu dziennikarzy przygotowanych do zabrania głosu na bardziej wysublimowane tematy o społecznej odpowiedzialności biznesu czy etosie zawodowym PR-owców. W rezultacie powiększa się tylko grono wyznawców  „ludowego PR”. Może więc powinniśmy  coraz głośniej o tym mówić i propagować rzetelną wiedzę o public relations? Zacznijmy od wyjaśnienia, że w nazwie: „public relations”  słowo „public” , o czym nie wszyscy chcą pamiętać, znaczy publiczny a nie podstępny dyskurs z ludźmi, z którymi się komunikujemy. A publiczny to znaczy otwarty, czysty, bez ukrytych intencji. Planowe i często perswazyjne komunikowanie się ma charakter publiczny także w sensie otwartości i jasnych dla wszystkich intencji dialogu – publiczne relacje komunikacyjne to znaczy publicznie dostępne dla wszystkich.