Pierwszy rok rządów ekipy Donalda Tuska wzmacnia argumenty dowodzące, że skupia on wielu gorliwych specjalistów dbających bardziej o wizerunek premiera i rządu PO niż o spełnienie obietnic składanych szczodrze nam wszystkim w kampanii wyborczej. W skrócie nazywane to jest przerostem formy nad treścią - pielęgnowaniem  przede wszystkim dobrych relacji z mediami zamiast sprawowania czy też realizowania solidnej władzy wykonawczej.

Patrząc na ten miniony rok np. z warsztatowej perspektywy realizatorów kampanii społecznych i porównując poszczególne etapy ich przeprowadzania z tym, czego byliśmy świadkami od ostatniej kampanii parlamentarnej, należałoby bardzo wysoko ocenić tylko pierwszy etap tej kampanii. Zaliczam do nich przeprowadzenie zwycięskch dla PO wyborów i zaplanowanie strategii działań. Już jednak następne etapy realizacji przyjętych planów i wytyczanie kolejnych taktycznych celów budzą liczne wątpliwości i mnożą znaki zapytania. Zamiast stukotu młotów wykuwających  w tej kuźni  mądre decyzje słyszymy jazgot kurnika, ale jaj nikt z niego też nie wynosi. Nie ma zapowiadanych cudów i wielkich projektów narodowych także nie widać. Gdzieś się już gubią nasze nadzieje, a w pamięci pozostają jedynie wojenki PO z PiSem czy  ludyczne zabawki posła Palikota ze sztucznym penisem czy łbem świni. Zaden z tych rekwizytów nie pasuje zresztą do Komisji "Przyjazne Państwo".

Dmuchanie przez wielu polityków w balon partyjnego tylko wizerunku i bezustanna wymiana ciosów z opozycją ma wpływ na coraz większe zniechęcenie społeczne. Znamienne, że właśnie wczoraj - w rocznicę rządów  D. Tuska - 97 procent telewidzów  uczestniczących w sondzie SMS programu "Tomasz Lis na żywo" stwierdziło, że nie są dumni z polskich polityków. Na szczęście już inaczej, to znaczy bardziej rozsądnie i umiarkowanie zachowuje się sam Premier, który nie mówi teraz o cudach i szufladach pełnych ustaw, tylko w ostatnią niedzielę skromnie zapowiedział, że: 'spora część naszych obietnic zostanie spełniona".

Obawiam się, że przez ten rok wyrządzono wiele krzywdy wszystkim profesjonalistom PR i zaszkodzono samemu wizerunkowi public relations, gdyż wielu polityków zastępowało brak owoców swojej solidnej pracy pustosłowiem i autoreklamą, niesłusznie przez nich i przez dziennikarzy nazywaną PR-em zamiast propagandą wirtualnego sukcesu. Drugi wniosek jest także smutny. Okazuje się, że nie zawsze kompetentni i dobrze przygotowani eksperci public relations przynoszą pożytek rządowi. Gdy jest ich zbyt wielu, chcąc uzasadnić potrzebę swego istnienia, wytwarzają wokół siebie tyle zamieszania medialnego, że mamy do czynienia z wyraźnym nadmiarem formy i jesteśmy wręcz głodni konkretnej treści. Zapewne tak dobremu samopoczuciu zbiurokratyzowanych urzędników wizerunkowych sprzyja brak autentycznych sukcesów rządu, którymi można byłoby się pochwalić. W konsekwencji jednak frustracja społeczna może być jeszcze większa, gdy wszyscy politycy zapomną o lekcji pokory, jaką dostały w ostatnich wyborach przegrane partie i troskę o sprawy społeczne zastąpią bezmyślną walką o wizerunek. Dla tych wszystkich warto chyba adaptować pewne stare porzekadło: jeśli kura nie zniosła jajka to nie powinna gdakać. Gospodarz będzie miał powody do niezadowolenia i z braku satysfakcji poszuka innej kury.

Miejmy nadzieje, że takze w rządzie nie zapomniano, że PR to nie tylko proste, marketingowe działania wizerunkowe, ale permamentne komunikowanie publiczne poprzez dialog. Na początek drugiego roku rządzenia dobrze byłoby, żeby Centrum DIALOG było czynne przez wszystkie dni tygodnia.