Bawi mnie zawsze nowomowa o public relations. Są to bowiem najczęściej nonsensowne skojarzenia tego pojęcia z różnymi formami ludzkiej komunikacji. A ponieważ coraz szybsze życie niemal codziennie wzbogaca nas o nowe pomysły metod  i środków przekonywania ludzi, budzenia ich zainteresowania czy po prostu prowadzenia rozmowy bez nudzenia rodzi się też pokusa wśród ludzi mediów (i polityków) do nazywania tych wszystkich form komunikacji międzyludzkiej słowem wytrychem - "public relations".  Dziś Interia.pl doniosła w tekście "Kazanie zgodne ze sztuką PR", że "Gazeta Krakowska" przedstawia jako PR-owca pewnego księdza z Krakowa, który swoje kazania uatrakcyjnia różnymi prezentacjami multimedialnymi.   Nikt w tym tekście nie wytłumaczył:  co jest tą "sztuką PR"?  Umiejętność przygotowania prezentacji multimedialnych? Czy nowe formy ewangelizacji, propagowanie wiary jest "sztuką PR"? Moim zdaniem taka nowowmowa jest zrozumiała w środowisku, które Boga i wiarę chce sprzedawać jak każdy towar  czy ideę , na której można zarobić, a "pan ksiądz" jest tylko zręcznym magikiem, który mówi o sacrum w kategoriach profanum. Spotkaliśmy chyba wiernego czytelnika studium  O. Thomsona o "Historii propagandy", z którego można m.in. dowiedzieć się, że Jezus Chrystus to tylko największy od dwóch tysiącleci propagandzista.